بررسی اثرات بیولوژیکی تابش های تلفن همراه بر سیستم عصبی و عملکردهای سلولی انسان، یکی از موضوعات حیاتی در حوزه سلامت الکترومغناطیس است. در سال ۱۹۶۰ میلادی عصب‌شناس برجسته آلن فری در مرکز الکترونیک پیشرفته دانشگاه کورنل کنجکاو شد تا تأثیر مستقیم میدان‌های الکترومغناطیسی بر سیستم عصبی را بسنجد. یافته‌های علمی او سال‌ها قبل از فراگیر شدن تلفن‌های همراه اثبات کرد که تشعشعات ناشی از امواج رادیویی می‌توانند اثرات بیولوژیکی مستقیمی بر بافت‌های زنده بگذارند.
فری با انجام آزمایش‌های تخصصی تعیین کرد فرکانس‌های ۱۶۰۰ تا ۱۹۰۰ مگاهرتز که در مخابرات بی‌سیم کاربرد دارند، عملکردهای بیولوژیکی را دچار تغییر می‌کنند. با تزریق رنگ فلورسنت به خون موش‌های آزمایشگاهی مشخص شد که سموم خونی به دلیل وجود یک لایه محافظ به نام سد خونی مغزی وارد بافت مغز نمی‌شوند. اما زمانی که موش‌ها در معرض پرتوهای مایکروویو قرار گرفتند، این سد نفوذپذیر شد و رنگ فلورسنت به مغز راه یافت. این پدیده بیانگر آسیب‌پذیری ساختار دفاعی مغز در برابر تشعشعات مداوم رادیویی است که نتایج آن در سالنامه آکادمی علوم نیویورک به چاپ رسید.
علاوه بر نفوذپذیری سد مغزی، مطالعات بالینی متعدد اثبات کرده‌اند که تشعشعات ساطع‌شده از تلفن همراه آسیب‌های محسوسی به مولکول DNA وارد می‌سازند. آنالیز نمونه‌های سلولی و ریشه مو پس از مواجهه کوتاه‌مدت ۱۵ الی ۳۰ دقیقه‌ای با پرتوهای ۹۰۰ مگاهرتز، شکست در پیوندهای رشته‌های ژنتیکی را به ثبت رسانده است. استمرار این مواجهه در طول روز بدون بهره‌گیری از تجهیزات استاندارد حفاظتی و راهکارهای شیلدینگ و ضد امواج می‌تواند سلامت ارگان‌های حیاتی بدن را با چالش‌های جدی روبرو کند.
منبع علمی: http://ehtrust.org
