تاثیر امواج الکترومغناطیس بر سرطان خون یکی از مهم‌ترین چالش‌های سلامت محیط زیست در دنیای مدرن است. بررسی‌های پزشکی نشان می‌دهند که قرارگیری طولانی‌مدت در مجاورت میادین الکترومغناطیسی ناشی از کابل‌های انتقال برق و فرستنده‌های مخابراتی، می‌تواند ریسک جهش‌های ژنتیکی و بروز لوسمی به ویژه در رده‌های سنی حساس را افزایش دهد.
پژوهشگران بر اساس مستندات سازمان بین‌المللی تحقیقات سرطان (IARC) معتقدند که پایش شدت پرتوها در بافت‌های شهری نقش مؤثری در پیشگیری دارد. داده‌های میدانی متعددی وجود دارد که واقعیت تاثیر امواج الکترومغناطیس بر سرطان خون را نمایان می‌سازد:
مطالعه گسترده در انگلستان و ولز بر روی ۲۹,۰۸۱ کودک مبتلا به سرطان نشان داد کودکانی که در فاصله کمتر از ۲۰۰ متری کابل‌های ولتاژ بالا زندگی کرده‌اند، خطر نسبی ۱.۶۹ برای لوسمی داشته‌اند. این نتایج نشان می‌دهد که برای در امان ماندن از تاثیر امواج الکترومغناطیس بر سرطان خون، فاصله‌گذاری فیزیکی بسیار حیاتی است.
در بررسی ۲۸,۹۶۸ کودک مشخص شد که به ازای هر ۰.۲ میکروتسلا افزایش در میدان مغناطیسی، شانس بروز سرطان خون به شکل قابل‌توجهی بالا می‌رود. از این رو اندازه‌گیری دوره‌ای محیط با تجهیزات اندازه‌گیری و پایش امواج نانوسینا برای تشخیص نقاط ناامن مسکونی اهمیت زیادی دارد.
در ژاپن پژوهشی بر روی ۳۱۲ کودک مبتلا به لوسمی حاد لنفوبلاستیک (ALL) صورت گرفت. نتایج اثبات کرد در اتاق‌هایی که شدت میدان بالاتر از ۰.۴ میکروتسلا بوده، ابتلا به بیماری تا ۴.۷ برابر بیشتر از اتاق‌های با تابش کمتر از ۰.۱ میکروتسلا ثبت شده است.
مطالعات شهری در بریتانیا و کره نشان داد ساکنینی که در فاصله کمتر از ۲ کیلومتری فرستنده‌های رادیویی با توان بالا اقامت داشته‌اند، ۱.۸۳ برابر بیشتر با لوسمی مواجه شده‌اند. این موضوع لزوم ایمن‌سازی پنجره‌ها با پوشش‌های تخصصی را گوشزد می‌کند.
تحقیقات ۱۵ ساله در میان پرسنل نظامی هلند آشکار ساخت مواجهه مداوم با رادارها و بی‌سیم‌های فرکانس بالا، نرخ شیوع لوسمی میلوسیتیک مزمن را تا بیش از ۱۳ برابر افزایش می‌دهد.
برای کنترل این آسیب‌ها و حفظ سلامت اعضای خانواده، اجرای تدابیر شیلدینگ و بهداشت الکترومغناطیسی ساختمان الزامی است:
