خطرات رادون در منزل موضوعی مهم در سلامت محیط داخلی ساختمان است که باید مورد توجه ساکنان خانهها و مدیران ساختمان قرار گیرد. رادون یک گاز رادیواکتیو، بیرنگ و بیبو است که در اثر تجزیه طبیعی اورانیوم موجود در خاک و سنگ ایجاد میشود. این گاز ممکن است از طریق ترکها، شکافها و منافذ موجود در ساختمان وارد فضای داخلی شود و مواجهه طولانیمدت با غلظتهای بالای آن میتواند خطر ابتلا به سرطان ریه را افزایش دهد.
برای آشنایی بیشتر با موضوع سلامت ساختمان و عوامل محیطی میتوانید از سایت نانوسینا دیدن کنید.
منشأ طبیعی: رادون از تجزیه طبیعی اورانیوم موجود در خاک و سنگ به وجود میآید و میتواند از سطح زمین به داخل ساختمان منتقل شود.
مسیرهای ورود: ترکهای کف و دیوار، شکافهای فونداسیون، درزهای ساختمانی، محل عبور لولهها و کابلها و منافذی که ساختمان را به خاک زیر آن مرتبط میکنند، از مسیرهای احتمالی ورود این گاز هستند.
مکانهای مستعد تجمع: زیرزمینها و فضاهایی که به خاک نزدیکتر هستند معمولا بیشتر در معرض تجمع رادون قرار دارند. با این حال، ساختمانهای قدیمی و جدید، با یا بدون زیرزمین، هر دو میتوانند با افزایش غلظت این گاز مواجه شوند.
تأثیر بر ریه: محصولات واپاشی رادون میتوانند همراه با هوای تنفسی وارد ریه شوند. ذرات حاصل از واپاشی رادیواکتیو ممکن است به بافت ریه آسیب برسانند و مواجهه طولانیمدت با غلظتهای بالاتر با افزایش خطر سرطان ریه ارتباط دارد.
افراد غیرسیگاری: رادون یکی از عوامل محیطی شناختهشده در افزایش خطر سرطان ریه در افرادی است که سیگار نمیکشند.
افراد سیگاری: استعمال دخانیات و مواجهه با این گاز میتوانند خطر ابتلا به سرطان ریه را افزایش دهند. بنابراین کاهش مواجهه با هر دو عامل اهمیت دارد.
شناخت خطرات رادون در منزل زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که اعضای خانواده مدت زیادی را در یک فضای بسته سپری میکنند. میزان خطر به غلظت گاز، مدت مواجهه و شرایط ساختمان بستگی دارد.
مشاهده اطلاعات انجمن سرطان آمریکا درباره رادون و خطر سرطان
از آنجا که رادون رنگ، بو و مزه مشخصی ندارد، وجود آن با حواس انسان قابل تشخیص نیست. به همین دلیل برای بررسی شرایط یک ساختمان باید از کیتها و تجهیزات مناسب اندازهگیری استفاده شود.
آزمایش کوتاهمدت: این آزمایشها معمولا در بازه چند روز تا کمتر از ۹۰ روز انجام میشوند و میتوانند یک ارزیابی اولیه از وضعیت ساختمان ارائه کنند.
آزمایش بلندمدت: آزمایشهای بیش از ۹۰ روز اطلاعات دقیقتری درباره میانگین مواجهه در یک دوره طولانی ارائه میکنند و برای ارزیابی بلندمدت مناسبتر هستند.
طبق راهنمای آژانس حفاظت از محیط زیست آمریکا (EPA)، در صورتی که غلظت رادون به ۴ pCi/L یا بیشتر برسد، انجام اقدامات اصلاحی توصیه میشود. EPA همچنین کاهش مواجهه در سطوح پایینتر را نیز قابل توجه میداند.
راهنمای EPA درباره سطح اقدام رادون
غلظت این آلاینده میتواند از یک ساختمان تا ساختمان دیگر تفاوت زیادی داشته باشد. حتی خانههای نزدیک به یکدیگر نیز ممکن است نتایج کاملا متفاوتی داشته باشند. به همین دلیل نمیتوان فقط بر اساس سن ساختمان، موقعیت جغرافیایی یا وجود زیرزمین درباره شرایط داخلی آن قضاوت کرد.
اندازهگیری مستقیم، بهترین روش برای مشخص شدن وضعیت هر ساختمان است. در صورت بالا بودن نتیجه آزمایش، میتوان با توجه به ویژگیهای سازه، مسیرهای ورود و شرایط تهویه، روش مناسب کاهش مواجهه را انتخاب کرد.
برای مطالعه بیشتر درباره سلامت محیط ساختمان و راهکارهای مرتبط میتوانید به نانوسینا مراجعه کنید.
خطرات رادون در منزل بیشتر به مواجهه طولانیمدت با غلظتهای بالای این گاز مربوط میشود. چون رادون بیرنگ و بیبو است، وجود آن بدون اندازهگیری قابل تشخیص نیست. بررسی میزان این گاز، شناسایی مسیرهای ورود، اصلاح شرایط ساختمان و انجام آزمایش مجدد، مهمترین مراحل برای مدیریت این عامل محیطی هستند.
شماره تماس: ۰۹۳۵۸۸۸۷۳۴۱
Scientific References:
